หมายเหตุ: สถานการณ์ตัวอย่างในบทความนี้เรียบเรียงขึ้นจากรูปแบบคำถามที่ครอบครัวคนไทยติดต่อเข้ามาบ่อยที่สุด และจากคำพิพากษาที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ ไม่ใช่คดีใดคดีหนึ่งของสำนักงาน
ศาลชั้นต้นในเกาหลีพิพากษาจำคุกในคดียาเสพติดแล้ว ยังอุทธรณ์ได้หรือไม่ — คำตอบคือได้ แต่กรอบเวลาคือ 7 วัน และเริ่มนับตั้งแต่วันที่ศาลอ่านคำพิพากษา ไม่ใช่วันที่ครอบครัวได้รับข่าว ไม่ใช่วันที่เอกสารส่งถึงประเทศไทย มาตรา 358 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเกาหลีกำหนดกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์ไว้ที่ 7 วัน และมาตรา 343 วรรคสอง ระบุว่าระยะเวลานี้เริ่มเดินตั้งแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาหรือแจ้งคำสั่ง
เมื่อพ้น 7 วันโดยไม่มีการยื่น คำพิพากษาถึงที่สุด และคำถามทั้งหมดที่ครอบครัวยังไม่ได้ถามก็ไม่มีศาลใดรับไว้พิจารณาอีก
สรุปสาระสำคัญ
กำหนดยื่นอุทธรณ์คือ 7 วัน นับแต่วันอ่านคำพิพากษา (ม.358 ประกอบ ม.343 วรรคสอง) — ไม่ใช่นับจากวันที่ครอบครัวรู้เรื่อง
ยื่นอุทธรณ์แล้วยังไม่จบ ต้องยื่น เหตุผลอุทธรณ์ภายใน 20 วัน นับแต่ได้รับแจ้งการรับสำนวน (ม.361-3 วรรคหนึ่ง) หากไม่ยื่น ศาลต้องยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง (ม.361-4 วรรคหนึ่ง)
ผู้ถูกคุมขังยื่นอุทธรณ์ผ่านผู้บัญชาการเรือนจำหรือสถานกักขังได้ และถือว่ายื่นภายในกำหนด (ม.344 วรรคหนึ่ง)
หลักห้ามเปลี่ยนแปลงให้ร้ายกว่าเดิมใช้เฉพาะกรณีที่มีแต่ฝ่ายจำเลยอุทธรณ์ (ม.368) ถ้าพนักงานอัยการอุทธรณ์ด้วย โทษหนักขึ้นได้
ชั้นฎีกาไม่ใช่การพิจารณาโทษใหม่ การอ้างว่าโทษหนักเกินไปยกขึ้นเป็นเหตุฎีกาได้เฉพาะคดีที่ศาลลงโทษจำคุก 10 ปีขึ้นไป (ม.383 (4))
เจ็ดวัน นับจากวันที่ศาลอ่านคำพิพากษา
สิ่งที่ทำให้ครอบครัวคนไทยพลาดกำหนดนี้ไม่ใช่ความไม่ใส่ใจ แต่เป็นระยะทาง ข่าวว่าศาลตัดสินแล้วมักเดินทางถึงประเทศไทยช้ากว่าตัวคำพิพากษาหลายวัน และเมื่อข่าวไปถึง เวลาที่กฎหมายให้ก็เหลือไม่มาก
มาตรา 343 วรรคสอง ตัดข้อถกเถียงเรื่องจุดเริ่มนับไว้ตั้งแต่ต้น ระยะเวลาอุทธรณ์เดินจากวันที่ศาลอ่านคำพิพากษา ไม่ใช่จากวันที่ได้รับสำเนาคำพิพากษา วรรคหนึ่งของมาตราเดียวกันยังกำหนดว่าการยื่นต้องทำเป็นหนังสือภายในกำหนดนั้น
กฎหมายเกาหลีรู้ว่าคนที่ถูกคุมขังไม่สามารถเดินไปศาลได้ด้วยตัวเอง มาตรา 344 วรรคหนึ่งจึงกำหนดข้อยกเว้นไว้ว่า หากจำเลยซึ่งอยู่ในเรือนจำหรือสถานกักขังยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อผู้บัญชาการเรือนจำหรือสถานกักขัง หรือผู้ทำการแทน ภายในกำหนดเวลาอุทธรณ์ ให้ถือว่าได้ยื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดแล้ว และวรรคสองยังกำหนดต่อว่า ถ้าจำเลยเขียนคำฟ้องอุทธรณ์เองไม่ได้ ผู้บัญชาการต้องให้เจ้าหน้าที่ในสังกัดเขียนแทน
ข้อยกเว้นนี้แก้ปัญหาเรื่องการส่งเอกสาร แต่ไม่ได้แก้ปัญหาว่าจะอุทธรณ์ด้วยเหตุใด นั่นคือคนละคำถาม และเป็นคำถามที่ตอบไม่ได้ถ้ายังไม่มีใครอ่านสำนวนคดี
ยื่นอุทธรณ์แล้วยังไม่จบ — ยังมีกำหนด 20 วันรออยู่
จุดที่คดีของคนต่างชาติจบลงบ่อยที่สุดไม่ใช่กำหนด 7 วัน แต่เป็นกำหนด 20 วันที่ตามมา
เมื่อศาลอุทธรณ์ได้รับสำนวนจากศาลชั้นต้น มาตรา 361-2 วรรคหนึ่งกำหนดให้ศาลแจ้งเหตุนั้นแก่ผู้อุทธรณ์และอีกฝ่ายทันที และวรรคสามกำหนดว่า ถ้าจำเลยอยู่ในเรือนจำหรือสถานกักขัง พนักงานอัยการที่สังกัดหน่วยงานซึ่งคู่กับศาลชั้นต้นต้องย้ายจำเลยไปยังเรือนจำหรือสถานกักขังในเขตที่ศาลอุทธรณ์ตั้งอยู่ ภายใน 14 วันนับแต่ได้รับแจ้ง
จากวันที่ได้รับแจ้งนั้นเอง มาตรา 361-3 วรรคหนึ่งให้เวลา 20 วันแก่ผู้อุทธรณ์หรือทนายความในการยื่น เหตุผลอุทธรณ์ ต่อศาลอุทธรณ์ และมาตรา 361-4 วรรคหนึ่งระบุผลของการไม่ยื่นไว้ตรงไปตรงมา — ศาลต้องยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง เว้นแต่มีเหตุที่ศาลตรวจสอบได้เอง หรือได้ระบุเหตุอุทธรณ์ไว้ในคำฟ้องอุทธรณ์แล้ว คำสั่งดังกล่าวโต้แย้งได้โดยอุทธรณ์คำสั่งทันที (วรรคสอง) แต่นั่นเป็นการโต้แย้งคำสั่ง ไม่ใช่การกลับมาสู้เนื้อหาคดี
| ขั้นตอน | กำหนดเวลา | ฐานกฎหมาย |
|---|---|---|
| ยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ | 7 วัน นับแต่วันอ่านคำพิพากษา | ป.วิ.อาญา ม.358, ม.343 วรรคสอง |
| ผู้ถูกคุมขังยื่นผ่านผู้บัญชาการเรือนจำ | ถือว่ายื่นภายในกำหนด | ม.344 วรรคหนึ่ง |
| ศาลอุทธรณ์แจ้งการรับสำนวน | ทันทีที่ได้รับสำนวน | ม.361-2 วรรคหนึ่ง |
| ย้ายจำเลยที่ถูกคุมขังไปยังเขตศาลอุทธรณ์ | 14 วันนับแต่ได้รับแจ้ง | ม.361-2 วรรคสาม |
| ยื่นเหตุผลอุทธรณ์ | 20 วันนับแต่ได้รับแจ้ง | ม.361-3 วรรคหนึ่ง |
| อีกฝ่ายยื่นคำแก้อุทธรณ์ | 10 วันนับแต่ได้รับสำเนา | ม.361-3 วรรคสาม |
| ไม่ยื่นเหตุผลอุทธรณ์ → ศาลยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง | — | ม.361-4 วรรคหนึ่ง |
| ยื่นฎีกา | 7 วัน | ม.374 |
โทษจะหนักขึ้นได้หรือไม่ ถ้าอุทธรณ์
คำถามนี้ครอบครัวถามเกือบทุกราย และคำตอบมีเงื่อนไขที่ต้องอ่านให้ครบ
มาตรา 368 กำหนดว่า ในคดีที่จำเลยอุทธรณ์ และคดีที่มีผู้อุทธรณ์เพื่อประโยชน์ของจำเลย ศาลจะพิพากษาลงโทษหนักกว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นไม่ได้ ถ้อยคำของมาตรานี้จำกัดขอบเขตไว้ชัด — หลักนี้คุ้มครองเฉพาะกรณีที่ฝ่ายจำเลยเป็นผู้อุทธรณ์เท่านั้น
ในคดียาเสพติด พนักงานอัยการอุทธรณ์ในทางที่ขอให้เพิ่มโทษอยู่ไม่น้อย เมื่อทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ข้อจำกัดตามมาตรา 368 ไม่ทำงาน และศาลอุทธรณ์พิจารณาโทษได้ทั้งสองทิศทาง การตัดสินใจว่าจะอุทธรณ์หรือไม่จึงไม่ใช่การเลือกระหว่าง “ลองดู” กับ “อยู่เฉย” แต่ขึ้นอยู่กับว่าฝ่ายอัยการเคลื่อนไหวอย่างไรภายในกำหนดเวลาเดียวกัน
และแม้จะมีแต่ฝ่ายจำเลยอุทธรณ์ ก็ไม่ได้แปลว่าศาลอุทธรณ์จะลดโทษ มาตรา 368 ห้ามเพิ่มโทษ ไม่ได้บังคับให้ลด ศาลอุทธรณ์ยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ และเกิดขึ้นบ่อย
เมื่อข้อกฎหมายผิด มีแต่ศาลสูงที่แก้ได้
อุทธรณ์ไม่ได้มีไว้เพื่อขอความเมตตาเท่านั้น บางคดีศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อกฎหมายคลาดเคลื่อน และความคลาดเคลื่อนนั้นไม่หายไปเองถ้าไม่มีใครยกขึ้นโต้แย้ง
ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดปรากฏในคำพิพากษาศาลฎีกาเกาหลี ลงวันที่ 11 กันยายน 2568 คดีหมายเลข 2025도11062 ซึ่งเป็นคดีความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมยาเสพติด (ประเภทวัตถุออกฤทธิ์) ประเด็นคือ ผู้ถูกกล่าวหาใช้กัญชาสังเคราะห์ในลักษณะที่ผลไม่อาจเกิดขึ้นได้ ศาลล่างลงโทษโดยถือว่าเป็นการพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 27
ศาลฎีกาไม่เห็นด้วย โดยวางเหตุผลว่า กฎหมายว่าด้วยการควบคุมยาเสพติดฉบับก่อนแก้ไข มาตรา 59 วรรคหนึ่ง (5) กำหนดโทษแก่ผู้ครอบครอง เป็นเจ้าของ ใช้ หรือจัดการวัตถุออกฤทธิ์ตามมาตรา 2 (3) (ก) ก็จริง แต่มาตรา 59 วรรคสามของกฎหมายฉบับเดียวกัน กำหนดให้ลงโทษผู้พยายามกระทำความผิด “ตามวรรคหนึ่ง (ยกเว้น (5) และ (13)) และวรรคสอง” กล่าวคือ กฎหมายตัดอนุมาตรา (5) ออกจากขอบเขตการลงโทษผู้พยายามไว้โดยชัดแจ้ง เมื่อประกอบกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 ที่ว่าความผิดใดจะลงโทษผู้พยายามได้ต้องมีบทบัญญัติกำหนดไว้ ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่า การกระทำที่ต้องห้ามตามมาตรา 59 วรรคหนึ่ง (5) ซึ่งไปไม่ถึงความสำเร็จ จะนำมาตรา 59 วรรคสามมาใช้ลงโทษฐานพยายามไม่ได้
สิ่งที่คดีนี้แสดงให้เห็นไม่ใช่ช่องทางหลุดพ้น แต่คือข้อเท็จจริงที่ตรงไปตรงมากว่านั้น — ความผิดพลาดในการปรับบทกฎหมายเกิดขึ้นได้จริงในชั้นศาลล่าง และเมื่อพ้นกำหนดอุทธรณ์แล้ว ไม่มีกลไกใดหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอีก ข้อโต้แย้งลักษณะนี้ไม่ได้เกิดจากการอ่านคำพิพากษาเพียงหน้าเดียว แต่มาจากการตรวจสอบว่าบทมาตราที่ศาลใช้ตรงกับพฤติการณ์ในสำนวนหรือไม่ ซึ่งเป็นงานที่ต้องอ่านสำนวนทั้งเรื่องเป็นภาษาเกาหลี ภายในกรอบเวลาที่กล่าวมาข้างต้น
อัตราโทษที่ทำให้คดียาเสพติดต่างจากคดีอื่น
เหตุผลที่คดียาเสพติดมีเดิมพันสูงกว่าคดีอาญาทั่วไปอยู่ที่ตัวอัตราโทษเอง ซึ่งกำหนดแยกตามประเภทของสารและลักษณะการกระทำ
| ลักษณะการกระทำ (ตัวอย่าง) | อัตราโทษ | ฐานกฎหมาย |
|---|---|---|
| นำเข้า ส่งออก ผลิต หรือซื้อขายยาเสพติดให้โทษ / ผลิตหรือนำเข้าส่งออกวัตถุออกฤทธิ์ตาม ม.2 (3) (ข) | จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป | กฎหมายควบคุมยาเสพติด ม.58 วรรคหนึ่ง (1), (6) |
| กระทำการตามวรรคหนึ่งโดยมุ่งแสวงหากำไร หรือกระทำเป็นอาจิณ | ประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป | ม.58 วรรคสอง |
| ครอบครอง เป็นเจ้าของ ใช้ หรือจัดการวัตถุออกฤทธิ์ตาม ม.2 (3) (ก) | จำคุกตั้งแต่ 1 ปีขึ้นไป | ม.59 วรรคหนึ่ง (5) |
| ซื้อขาย ส่งมอบ ครอบครอง ใช้ หรือเสพวัตถุออกฤทธิ์ตาม ม.2 (3) (ข) และ (ค) | จำคุกไม่เกิน 10 ปี หรือปรับไม่เกิน 100 ล้านวอน | ม.60 วรรคหนึ่ง (2) |
| เสพวัตถุออกฤทธิ์ตาม ม.2 (3) (ข) และ (ค) เป็นอาจิณ | เพิ่มโทษได้ถึงกึ่งหนึ่งของอัตราโทษที่กำหนด | ม.60 วรรคสอง |
อีกส่วนหนึ่งที่มักถูกมองข้ามคือการริบและการชดใช้มูลค่าตามมาตรา 67 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำพิพากษา ไม่ใช่เรื่องแยกต่างหาก และถึงที่สุดไปพร้อมกับคำพิพากษา รายละเอียดเรื่องนี้อธิบายไว้แล้วที่ การริบทรัพย์ ชดใช้มูลค่า และค่าปรับในคดียาเสพติดที่เกาหลี
ชั้นฎีกาไม่ใช่การพิจารณาโทษใหม่
ครอบครัวจำนวนหนึ่งเข้าใจว่าถ้าศาลอุทธรณ์ไม่ลดโทษ ก็ยังมีศาลฎีกาเป็นโอกาสที่สาม ในทางกฎหมายเกาหลีความเข้าใจนี้ต้องปรับ
กำหนดยื่นฎีกาคือ 7 วันเช่นเดียวกับอุทธรณ์ (มาตรา 374) แต่สิ่งที่ต่างคือขอบเขตของสิ่งที่ยกขึ้นอ้างได้ มาตรา 383 จำกัดเหตุฎีกาไว้สี่ประการ ได้แก่ การฝ่าฝืนรัฐธรรมนูญ กฎหมาย คำสั่ง หรือระเบียบ อันมีผลต่อคำพิพากษา (อนุ 1) การยกเลิกหรือเปลี่ยนแปลงโทษหรือการอภัยโทษภายหลังคำพิพากษา (อนุ 2) การมีเหตุขอให้พิจารณาคดีใหม่ (อนุ 3) และอนุ 4 ซึ่งเป็นข้อที่คนมักคาดหวังที่สุด — การอ้างว่าข้อเท็จจริงผิดพลาดอย่างร้ายแรงหรือโทษหนักเกินสมควรอย่างเห็นได้ชัด ใช้ได้เฉพาะคดีที่ศาลลงโทษประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไปเท่านั้น
หมายความว่าในคดีที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำคุกต่ำกว่า 10 ปี ข้อโต้แย้งว่า “โทษหนักเกินไป” ไม่อาจยกขึ้นเป็นเหตุฎีกาได้ ชั้นอุทธรณ์จึงเป็นชั้นสุดท้ายที่ประเด็นเรื่องปริมาณโทษจะได้รับการพิจารณาในเนื้อหา
ยี่สิบวันกับปริมาณงานที่ต้องทำให้เสร็จ
กำหนด 20 วันฟังดูไม่สั้น จนกระทั่งเทียบกับสิ่งที่ต้องทำให้เสร็จภายในช่วงนั้น
สำนวนคดียาเสพติดเป็นภาษาเกาหลีทั้งฉบับ มาตรา 180 กำหนดว่าคำให้การของผู้ที่ไม่เข้าใจภาษาเกาหลีต้องมีล่ามแปล ซึ่งคุ้มครองการให้ถ้อยคำในชั้นพิจารณา แต่ไม่ได้แปลว่าจำเลยจะได้อ่านสำนวนทั้งหมดเป็นภาษาไทย การตรวจสอบว่าศาลชั้นต้นปรับบทกฎหมายตรงกับพฤติการณ์ในสำนวนหรือไม่ การประสานกับครอบครัวที่อยู่คนละประเทศ และการรวบรวมเอกสารจากประเทศไทย ล้วนต้องเกิดขึ้นภายในกรอบเวลาเดียวกันนี้ และทั้งหมดเดินพร้อมกับการที่จำเลยถูกย้ายไปยังเรือนจำในเขตศาลอุทธรณ์ตามมาตรา 361-2 วรรคสาม
เมื่อคำพิพากษาถึงที่สุด สถานะการพำนักเป็นอีกเส้นหนึ่ง
ผลของคดีอาญาและผลด้านคนเข้าเมืองเดินอยู่คนละสาย ตัดสินโดยองค์กรคนละองค์กร พระราชบัญญัติควบคุมการเข้าเมืองของเกาหลี มาตรา 46 วรรคหนึ่ง (13) ระบุ “ผู้ซึ่งได้รับโทษจำคุกหรือหนักกว่านั้นและได้รับการปล่อยตัวแล้ว” ไว้เป็นบุคคลที่หัวหน้าสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและคนต่างด้าวประจำท้องที่ อาจ สั่งให้ออกนอกราชอาณาจักรได้ ถ้อยคำในกฎหมายเป็นการให้อำนาจ ไม่ใช่ผลอัตโนมัติ ส่วนการห้ามเข้าประเทศเป็นการวินิจฉัยอีกชั้นหนึ่งตามมาตรา 11 วรรคหนึ่ง
สิ่งที่แน่นอนคือ โทษที่ปรากฏในคำพิพากษาถึงที่สุดจะเป็นข้อเท็จจริงตั้งต้นของทุกการพิจารณาในชั้นถัดไป ชั้นอุทธรณ์จึงไม่ได้กระทบเฉพาะจำนวนปีที่ต้องอยู่ในเรือนจำ
สิ่งที่ครอบครัวในไทยควบคุมได้จริง
ครอบครัวที่อยู่ประเทศไทยควบคุมผลของคดีไม่ได้ แต่ควบคุมตัวแปรหนึ่งได้ คือเวลา
ระหว่าง 7 วันแรกหลังคำพิพากษา คำถามที่ต้องได้คำตอบมีอยู่ไม่กี่ข้อ — ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าอย่างไร ลงโทษตามบทมาตราใด พนักงานอัยการยื่นอุทธรณ์ด้วยหรือไม่ และวันนี้เหลือเวลาอีกกี่วันในกรอบของกฎหมาย คำตอบทั้งสี่ข้อนี้อยู่ในเอกสารภาษาเกาหลี และไม่มีข้อใดที่ครอบครัวจะประเมินเองได้จากระยะไกล
บทความนี้อธิบายเฉพาะโครงสร้างของกฎหมายและกรอบเวลา ไม่ได้และไม่อาจแทนการตรวจสอบสำนวนคดีเฉพาะราย เหตุอุทธรณ์ที่ใช้ได้ในคดีหนึ่งอาจไม่มีอยู่เลยในอีกคดีหนึ่ง แม้ข้อกล่าวหาจะดูคล้ายกัน
หากญาติของท่านยังอยู่ในชั้นสอบสวนหรือยังไม่มีคำพิพากษา สิ่งที่ต้องจัดการเป็นคนละชุดกับบทความนี้ อ่านเพิ่มเติมได้ที่ ญาติถูกจับคดียาเสพติดที่เกาหลี: สิ่งที่ครอบครัวในไทยต้องรู้ และเรื่องการขอปล่อยตัวระหว่างพิจารณาคดีอยู่ที่ ประกันตัวในเกาหลี: ขอปล่อยตัวก่อนศาลพิพากษาได้อย่างไร ภาพรวมของการต่อสู้คดียาเสพติดสำหรับคนต่างชาติในเกาหลีอยู่ที่ การต่อสู้คดียาเสพติดสำหรับชาวต่างชาติในเกาหลี
ประเด็นสำคัญโดยสรุป
7 วันเริ่มนับจากวันอ่านคำพิพากษา (ม.358, ม.343 วรรคสอง) ไม่ใช่จากวันที่ครอบครัวได้รับข่าว
ผู้ถูกคุมขังยื่นผ่านผู้บัญชาการเรือนจำได้ และถือว่ายื่นในกำหนด (ม.344 วรรคหนึ่ง)
กำหนด 20 วันสำหรับเหตุผลอุทธรณ์คือจุดที่คดีจบลงบ่อยที่สุด ไม่ยื่นแล้วศาลต้องยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง (ม.361-3 วรรคหนึ่ง, ม.361-4 วรรคหนึ่ง)
ห้ามเพิ่มโทษใช้เฉพาะเมื่อมีแต่ฝ่ายจำเลยอุทธรณ์ (ม.368) และไม่ได้แปลว่าศาลจะลดโทษ
ข้ออ้างว่าโทษหนักเกินไปยกขึ้นในชั้นฎีกาได้เฉพาะคดีโทษจำคุก 10 ปีขึ้นไป (ม.383 (4)) ชั้นอุทธรณ์จึงเป็นชั้นสุดท้ายสำหรับประเด็นปริมาณโทษ
คำถามที่พบบ่อย
ศาลชั้นต้นเกาหลีพิพากษาแล้ว ยังยื่นอุทธรณ์คดียาเสพติดเกาหลีได้ภายในกี่วัน
7 วัน มาตรา 358 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเกาหลีกำหนดกำหนดเวลาอุทธรณ์ไว้ที่ 7 วัน และมาตรา 343 วรรคสองระบุว่าระยะเวลานี้เริ่มนับจากวันที่ศาลอ่านคำพิพากษา ไม่ใช่วันที่ได้รับสำเนาคำพิพากษาหรือวันที่ครอบครัวได้รับข่าว หากจำเลยอยู่ในเรือนจำหรือสถานกักขัง มาตรา 344 วรรคหนึ่งให้ยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อผู้บัญชาการเรือนจำหรือสถานกักขังภายในกำหนด และให้ถือว่ายื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดแล้ว
ถ้าไม่ยื่นเหตุผลอุทธรณ์ภายใน 20 วัน จะเกิดอะไรขึ้น
ศาลต้องยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง มาตรา 361-3 วรรคหนึ่งให้ผู้อุทธรณ์หรือทนายความยื่นเหตุผลอุทธรณ์ภายใน 20 วันนับแต่ได้รับแจ้งการรับสำนวนตามมาตรา 361-2 และมาตรา 361-4 วรรคหนึ่งกำหนดว่าเมื่อไม่ยื่นภายในกำหนด ศาลต้องยกอุทธรณ์ด้วยคำสั่ง เว้นแต่มีเหตุที่ศาลตรวจสอบได้เองหรือได้ระบุเหตุอุทธรณ์ไว้ในคำฟ้องอุทธรณ์แล้ว คำสั่งนี้โต้แย้งได้โดยอุทธรณ์คำสั่งทันทีตามวรรคสอง แต่เป็นการโต้แย้งคำสั่ง ไม่ใช่การกลับมาสู้เนื้อหาคดี
อุทธรณ์แล้วโทษจะหนักขึ้นได้หรือไม่
ได้ ถ้าพนักงานอัยการอุทธรณ์ด้วย มาตรา 368 ห้ามศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษหนักกว่าศาลชั้นต้นเฉพาะในคดีที่จำเลยอุทธรณ์หรือมีผู้อุทธรณ์เพื่อประโยชน์ของจำเลยเท่านั้น เมื่อฝ่ายอัยการอุทธรณ์ขอให้เพิ่มโทษด้วย ข้อจำกัดนี้ไม่ทำงาน นอกจากนี้มาตรา 368 เป็นเพียงข้อห้ามมิให้เพิ่มโทษ ไม่ได้บังคับให้ศาลอุทธรณ์ลดโทษ ศาลอุทธรณ์ยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นได้
ส่งรายละเอียดเป็นภาษาไทยได้
หากศาลเกาหลีเพิ่งมีคำพิพากษาในคดีของญาติท่าน สิ่งแรกที่ต้องรู้คือวันที่ศาลอ่านคำพิพากษา บทมาตราที่ศาลใช้ลงโทษ และว่าพนักงานอัยการยื่นอุทธรณ์ด้วยหรือไม่ เจ้าหน้าที่ของสำนักงานรับเรื่องและตอบเป็นภาษาไทย และเมื่อเรื่องมีความจำเป็น จะนัดเวลาให้ปรึกษากับทนายความเกาหลี ท่านไม่จำเป็นต้องเตรียมเอกสารให้ครบก่อนติดต่อ
ผู้เขียน: ทนายความ คิม พยองโฮ (김평호) — สำนักงานกฎหมายยอแฮ (여해법률사무소) ทนายความแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ผู้สอบผ่านการสอบตุลาการ (사법시험) ตั้งแต่ปี 2014 สั่งสมประสบการณ์คดีทุกสาขากว่า 500 คดี (คดีแพ่ง คดีอาญา และคดีครอบครัว รวมกัน) ที่อยู่สำนักงาน: 16 Beopwon-ro ห้อง 406 (Seocho-dong อาคาร Jeonggok) เขตซอโช กรุงโซล สาธารณรัฐเกาหลี
บทความนี้เป็นข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับกฎหมายเกาหลี ไม่ใช่ความเห็นทางกฎหมายสำหรับคดีใดคดีหนึ่ง ผลของแต่ละคดีขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงเฉพาะราย เรียบเรียงตามกฎหมายที่มีผลใช้บังคับ ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2569 — ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กฎหมายว่าด้วยการควบคุมยาเสพติด และพระราชบัญญัติควบคุมการเข้าเมือง ฉบับที่ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม 2569
